นิยาม"ความสุข"

***ความสุข มีนิยาม ความน่าคิด
หนึ่งมีมิตรตามใจ ให้สมศรี
นึกสิ่งใดจะได้มาทุกนาที
สมใจที่จิต"อยาก" ไม่ยากเลย

***อีกด้านหนึ่ง พึงรู้ ดูจิต "อยาก"
ฝึกลำบาก ล้างจิตนี้ มี"ใจ"เห็น
พิจารณาโทษภัย ให้ใจเป็น
สุขร่มเย็น ใจหยุด"อยาก" ฝากคิดตรอง ***
@@@

ทำใจในใจเป็นได้เห็นจิตตน

ทุกขณะที่ทำอะไรๆก็ตามใหึฝึก
"ทำใจในใจ" ด้วยเสมอ
ทำอย่างไรล่ะ
ให้พิจารณาณู้ ดูรู้อาการ"ความรูสึก"ของใจ มีทั้ง"ชอบ"  "ไม่ชอบ"
และ "เฉลยๆ"
รู้ตามบ่อยๆ. ไม่คลุกกับมัน ยิ่งตอนดูละครจะเห็นชัดมาก

เราทำใจในใจเก่ง. จะรู้ว่า
ความสุขสงบในใจของตนไม่ต้องอาศัยปัจจัยภายนอกก็ได้

และนี่คือ
"ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน"
จะชัดเจนเมื่อวันหนึ่งเราพบกับ"มรสุมชีวิต"
การทำใจในใจเป็น จะมีค่ามากที่สุด

ความสุขแท้"จิต"ต้องอยู่กับตนเอง

จิตที่อยู่กับตัวเอง คือ การรู้สึกตัวเสมอ ๆ
รู้สึกตัวว่า ทุกขณะกรรมใด ๆ  จิตใจ ความรู้สึกนึกคิดของตน
กำลังหลงไปเสพอารมณ์ใด ๆ ให้เพลิดเพลินอารมณ์ หรือ
เข้ามาให้พล่านในอารมณ์ แม้จะน้อย ๆ แค่เพียงขุ่น ๆ ในใจเล็ก ๆ ก็ตาม
เพราะนั่นคือ ลูกหลานของ"โทสะ"ที่สามารถลงนรกได้ เสมอ ๆ

การทำจิต ทำใจ ให้รู้ทันอาการ ดังกล่าวนั้น  เขาเรียกว่า "ตาทิพย์" เพราะเห็นกิเลสตนเอง
ที่จะนำไปสู่ทางพ้นทุกข์ ได้ เมื่อจัดการกับกิเลสก้อนนั้นให้เล็กลงจางคลายลงๆ จนหมด

การอยู่กับจิตของตนเอง ไม่ได้หมายถึง หนีหลบผู้คนไปอยู่ตามลำพังคนเดียวหรอกนะ

การอยู่ท่านกลางคน ท่ามกลางสมมุติโลก ๆ ได้ปกติตามหน้าที่การงาน แล้วเพิ่มให้มีสติรู้อารมณ์เสมอ ๆ ต่างหาก คือการอยู่กับตนเอง

แต่ต่างกับคนทั่วไป ตรงที่ ในจิตในใจของเรา คือ ทำใจในใจให้แยบคาย  เห็นอาการในจิตเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เสมอ ๆ (เกิดกิเลสชอบไม่ชอบ)  เพื่อ ลดละจางคลายลง

แล้วในที่สุดเราจะรู้ว่า...
หน้าที่หลักของชีวิต...คือ การทำจิตทำใจให้สงบร่มเย็นด้วยการเห็นกิเลสและลดละมันให้ได้
เพราะมันเป็นทรัพย์แท้ที่จะต้องติดตัวไปนานนับภพชาติ

ส่วนหน้าที่อื่น ๆ คือหน้าที่รอง  เพื่อการดำรงอยู่แค่ชาติปัจจุบัน เท่านั้น
ทั้งหมดนี้ ต้องทำจนรู้ได้ด้วยตน เท่านั้น

อำนาจแท้ อำนาจลวง

อำนาจลวง เกิดจากการกระทำของเจ้าของอำนาจให้ผู้อื่นยอม
เพราะจำนนด้วยปัจจัยอื่น ๆ ทั้งความกลัว สารพัด
อำนาจแท้. เกิดจากผู้นั้นกระทำความดีมากๆจนผู้คนยกย่องนับถือ
 และยอมยกให้ด้วยใจเต็ม

คำสอนของพ่อ

พ่อ ไม่ดี   ต่อเจ้า    อย่างใจคิด
พ่อ ไม่ให้   สิ่งผิด   ติดเจ้าหลาย
พ่อ ขัดใจเจ้า   ให้ลดอบาย
พ่อ ไม่ให้เจ้าตาย   ก่อนตายจริง

ลูกรักของพ่อ

ลูกรักของพ่อ 
โดย Meesatidee Meesookmag เมื่อ 9 มกราคม 2012 เวลา 15:23 น.(Re-5/12/55-06.06 น)
                          ************
ก่อนลูกเล็ก ๆ จะวิ่งวนเวียนไปมาอยู่ใกล้พ่อ
ลูกได้ซึมซับจิตร้าย ๆ จากพ่อไปสารพัด
ทั้งตะหวาด เกรี้ยวกราด ดุดัน
พ่อแสดงความเป็นเผด็จการ  ทั้งสารพัดที่ลูกได้รับรู้

ตอนนั้น...พ่อไม่เคยรู้เลยว่า นั่นคือ...นรกของพ่อ
แต่กลับคิดว่า...พ่อเก่ง และคือผู้นำของลูก
หารู้ไม่ว่า...นำลูกไปสู่นรกทางจิต

แล้วต่อ ๆ มา ลูกก็ทำท่าทางอะไร ๆ ให้พ่อเห็น ทั้งโมโห ฉุนเฉียว เอาแต่ใจ และหงุดหงิดง่ายเมื่อไม่สบอารมณ์

นั่นและคือสิ่งที่ลูกรับมาโดยไม่รู้ตัว ซึ่งมาจากต้นแบบของพ่อที่ผิด ๆ ในอดีต และลูกยังนึกไม่ออกหรอกว่า..
อาการนั้นคือ อาการนรกของจิตของเรา


วันนี้...พ่อพบทางสว่างจากครูบาอาจารย์ทางจิตที่พ่อเสาะแสวงหามาชั่วชีวิต ทำให้พ่อรู้ว่า...
ตลอดเวลาช่วงผ่านมานั้น พ่อทำผิดมาตลอด แต่หารู้ไม่....พ่อนึกว่าพ่อเก่ง

เดี๋ยวนี้เห็นว่า จิตที่สงบเยือกเย็น  ใจที่ยอมรับฟังคนอื่น  ใจที่มีเมตตา และอภัยให้กับทุกชีวิต ที่เราเกี่ยวข้อง ทั้งเกื้อกูลกัน และไม่ยึดติดสมมุติใด ๆ  ช่างมัน ปล่อยไป เรา ทำหน้าที่เพื่อหน้าที่ ก็แค่นั้น ไม่ต้องไปอยากได้ อยากมี อยากเป็น อะไร เหมือนเก่าก่อน  พอวางตรงนี้ได้ มันก็เบา ๆอย่างที่สุดจะบรรยาย   ผลจะอย่างไร ก็วางไว้ ให้ใจเป็นกลาง  อยู่เหนือชอบและไม่ชอบ  ไม่ต้องให้ เป็นตามใจของเราหรอก เพราะไม่มีอะไรๆ จะคงทนเที่ยงแท้เลย
นี่คือสิ่งที่พ่อจะบอก
 
อารมณ์ที่เราได้รับ มันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่คงอยู่กับเราได้นานหรอก
มันไม่มีสาระที่จะไปเหน็ดเหนื่อยกับการที่จะยึด จะหวงเอาไว้ ปล่อยอารมณ์เหล่านั้น ให้เพียงรู้....วางใจของเราให้เป็นกลาง  หรือ เฉย ๆ กับทุกสิ่ง

ความสงบภายใน มันปรากฏกับจิตของพ่อ    
พ่อพบทางสว่างในดวงจิตที่มีความสุขได้ตลอดเวลา  
 พ่อปรารถนาจะให้ลูกสะสมจิตแบบนี้บ้าง...
แต่พ่อไม่มีโอกาสได้บอก ได้ชี้แนะ  แม้กระทั่งได้ให้ลูกได้รับสัมผัสไออุ่นที่จะได้อยู่ใกล้ ๆ พ่อ
เพราะ...ลูกได้โดใหญ่เป็นผู้ใหญ่ ๆ มากขึ้น  จึงไกลไปจากพ่อ  ไปตามทางของตน ๆ ที่สะสมกรรม
ของแต่ละคน ๆ เอาไว้
ทางนั้น...ลูกสะสมอะไร ๆ มาสารพัด รวมทั้งสะสมนรกของจิตพ่อมาด้วยในอดีต  
พ่อไม่แน่ใจ..ไม่รู้ว่าลูกจะแยกแยะและคัดกรอง เลือก ได้สักเพียงใด ซึ่งต้องอาศัย กัลญาณมิตรแท้ ๆ และหาได้ไม่ง่ายนักในโลกปัจจุบัน

เสียดายเวลา
เสียดายโอกาสจริง ๆ
ที่พ่อหลงโลกมาเสียนานอยู่กับนรกโดยที่ไม่รู้
พ่อจะรอวันให้ลูกได้รู้จัก ได้มาพบพ่อคนใหม่ ที่ไม่ได้เร่าร้อนดังเดิม
สงบเย็นภายในใจ  เพราะพ่อได้พบทางสว่างของชีวิตใหม่แล้ว จึงปรารถนาให้ลูกรู้ได้สัมผัส
อาการดังนี้ ตลอดไป
                                           ***
จาก...พ่อของลูก ๆ 

วังวนคนโลกีย์

อยากได้นั่น อยากได้นี่ ไม่มีหยุด
ไม่มีสุด สิ่งอยาก มากเหลือหลาย
ได้แล้ว อยากอีก จนวันตาย
ผลสุดท้าย ได้สุข หรือทุกข์กัน
วังวน วนไป ไกลสิ้นสุด
ไม่รู้จุด หมายชีวิต จิตแปรผัน
หยุดอยาก ฝึกจิตรู้ ดูทุกวัน
วังวนนั้น หมดจบ พบทางเย็น